Sumarið var rólegt og við þvældumst lítillega innanlands, vorum í viku í bússtað í Borgarfirði með mömmu, Díönu, Nonna og Amelíu. Í bakgrunni var ég svo að skipta um vinnu en ég ákvað að yfirgefa Deloitte eftir fimm ára dvöl og fara yfir tli Advania og tók að mér reksturinn á Rekstrarlausnum á Akureyri sem sér m.a. um hýsingu, rekstrarþjónustu og annað slíkt á Norðurlandi og víðar. Talsverð umskipti fyrir mig og pínu “back to basics” því þarna inni eru vélar merktar nett.is og fleira kunnuglegt. Reykjavíkurflakkið er líka af allt annarri stærðargráðu, 1-2 dagar í mánuði á móti 2-3 í viku sem er talsvert betra líf.

Mér tókst að bæta við mig talsverðu magni af smá rafeindatækjum, keypti mér Kindle í febrúar, Valdís og Hartmann gáfu mér iPad Mini í afmælisgjöf í nóvember og í desember dó Samsung Galaxy S1 síminn minn og ég fékk mér S3 í staðinn.

Valdís fór svo í kórferðalag til USA og Kanada í ágúst meðan við Hartmann vorum að koma okkur af stað aftur eftir sumarfríið, hann á Gulakjarna og ég í nýrri vinnu. Gekk bæði mjög vel. Haustið hefur síðan flogið fram hjá, mörg krefjandi verkefni legið fyrir í vinnunni og búinn að fara mikill tími í að koma sér inn í málin og núna hægt og rólega er maður byrjaður að breyta hlutum sem þarf að breyta.

Mamma, Díana, Nonni og Amelía voru svo hjá okkur á aðfangadagskvöld, pakkaflóðið var talsvert og mikið fjör. Við vorum með langtímaeldað nauta ribeye og svo fór mamma aftur suður á annan dag jóla. Við ætluðum svo að fá tengdó úr Hrísateig í mat á gamlárskvöld en veður setti strik í þann reikning eins og það var búið að gera með annað þetta haustið. Gamlárskvöld var því með allra rólegasta móti hjá okkur þremur í Ásveginum.

Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir það liðna!

Það er búið að vera lærdómsríkt og gaman að vinna hjá Deloitte s.l. fimm ár og margt gott sem maður tekur með sér í reynslubankanum. Það eru líka spennandi tímar framundan hjá Advania (sem ég þekki betur sem Skýrr og EJS). Mörg verkefni þar sem verður gaman að bræða saman mína reynslu, frá ýmsum áttum, og þess hóps sem er þarna í dag. Það er a.m.k. engin hætta á að manni leiðist í þessari vinnu og vonandi nær maður að nota tímann vel heima líka fyrst maður er ekki á þessu stöðuga flandri landshorna á milli.

Ef ég skoða seinni grein Arnars tekst mér líka ágætlega að sjá að á bak við búa góðir punktar. Það sem ég kýs að lesa út úr þessum greinum er að foreldrar eiga að taka ábyrgð, kynna sér rafrænt notkunarmynstur barna sinna og nota sömu aðgerðir til að móta og stýra þeirri hegðun eins og allt annað. Foreldrar bera líka ábyrgð á rafrænu uppeldi alveg eins og áþreifanlegu, ef barnið tekur upp vélsög úti í garði þá er gripið inn í með viðeigandi hætti.

Hins vegar hlutfall “FUD”-s (Fear Uncertainty and Doubt) er orðið harla hátt.

Ég varði góðum árum á eðlisfræðibraut Menntaskólans á Akureyri, þar var lögð áhersla á raunvísindi og að byggja á gögnum. Öðrum góðum árum varði ég í sálfræði við Háskóla Íslands, þar var einnig lögð áhersla á að byggja vinnu sína á vönduðum rannsóknum og bestu mögulegum upplýsingum hverju sinni. Þetta er viðhorf sem ég hef viljað halda í og hefur reynst mér vel hvar svo sem ég hef komið. Á einum stað vísar Arnar í “rannsóknir” sem hann eignar sálfræðingnum og lækninum Leonard Sax. Það sem vísað er til er reyndar bók að nafni Boys adrift.  Sú bók hefur fengið ákveðna gagnrýni og viðhorf dr. Sax hafa líka fengið á sig bæði lof og last. Nú hef ég ekki lesið neina af bókunum hans en hraðsoðin meta-analísa segir mér að það séu umdeild viðhorf sem koma fram. Það ávalt vafasamt að byggja sín viðhorf á viðhorfum annarra og vísa svo til þeirra sem rannsókna. Með því er verið að gefa viðhorfum sínum falskt vægi. Réttara væri að segja: “eins og aðrir hafa bent á” frekar en nota hið margfræga: “Rannsóknir sýna…”. Ef maður vill nota rannsóknir sýna þá þarf að fylgja því höfundur, ártal og hægt að fá tilvísun um hæl með vísun í grein í ritrýndu tímariti. Frasinn: “Allir vita” er svipaður og “Þeir segja…” ekki þyngsta vopnið í rökræðunni.

Hitt atriðið sem ég get ekki skautað fram hjá er grýluvæðing tölvuleikja. Hið fræga GrandTheftAuto dæmi er dregið fram (klassískt) og hampað sem einum af vinsælustu tölvuleikjum heims. Aftur kemur Internetið til bjargar og smá rannsóknarvinna hefði bjargað miklu o á lista yfir vinsælustu tölvuleiki í heimi er GTA hvergi sjáanlegur fyrir PC en í 12. sæti fyrir PS3 og 7. sæti fyrir XBox360. Í vinsælasta PC leiknum er einnig hægt að framkvæma ósæmilega hegðun í heitum potti en vísað er til vændiskonukaupa í GTA. Ef þáttur vændiskvenna er skoðaður í GTA (Prostitutes – GTA Wiki) kemur annað í ljós en lýst er í greininni. Þessi umræða sem getur verið löng og heit minnir mig alltaf á atriði úr “heimildamyndinni” Bowling for Columbine (ég set vísvitandi gæsalappir utan um orðið heimildamynd). Þar situr Marilyn Manson í mynd og segir þessa frábæru setningu: “But does everybody who watches a Lexus ad go and buy a Lexus? No. But a few do.”.

Með þetta að leiðarljósi og viðhorf Siggu Daggar með að horfa á lausnir hlýtur að vera hægt að koma með uppbyggilegra og gagnlegra innlegg í umræðuna um rafrænt uppeldi barna og unglinga heldur en sú umræða sem hefur orðið bæði með og í kjölfar Kex-umræðunnar? Vefurinn (þessi hræðilegi með öllu kláminu og ofbeldinu…) er fullur af góðum greinum og upplýsingum um hvernig foreldrar (og aðrir) geta náð tökum á þessum nýu rafrænu viðfangsefninum í uppeldinu, t.d. Social Media Parenting. Í stuttu máli: “Take an Active Role, and Do Your Homework!“. Ráð sem ég er viss um að menntaskólakennarar geta tekið undir sem og aðrir.

Samfélagsmiðlar, s.s. Facebook hafa verið að taka sig á í að takmarka hvernig þeir deila upplýsingum um notendur með þriðja aðila og er það gott og vel! Hins vegar hafa auglýsendur verið hugmyndaríkir (surprise!) og fundið leiðir til að komast hjá þessari ágætu viðleitni.

Til dæmis ef þú smellir á auglýsingu á Facebook sem vísar þér inn á “Page” á Facebook fær sá sem á síðuna að vita “demógrafískar” upplýsingar um þig, s.s. aldur og kyn. Ef auglýsingin vísar þér á síðu utan Facebook þá fást þessar upplýsingar ekki. Því eru  margir farnir að “droppa við” á Facebook “Page” til að skrá þetta. Frábært.

Nú er verið að tæla fólk með leikjun (Gamification) til að samþykkja öpp til að ná í upplýsingar um þá sem skoða. Sama er að gerast með tengda vefi (dæmi LolTurtle, WallStreetJournal) sem vilja að maður setji upp app til að geta elt linkana inn til þeirra. Margir samþykkja örugglega þessi öpp og spá ekkert í hvaða aðgang þau eru að biðja um. Látum það eiga sig að fyrirtæki séu með einstaklingsaðgangs, það er oftast vegna þekkingarleysis.

Annað tengd persónuvernd okkar og samfélagsmiðlum er þegar aðrir vefir eru farnir að nota Facebook sem auðkenningu í athugasemdum. Þetta er gott og vel til að útrýma nafnlausum athugasemdum, flott. Hins vegar þurfum við að vera meðvituð um að ef við svörum slíkum athugasemdum á Facebook síðunni birtast svörin okkar einnig á vefnum sem athugasemdin var upphaflega skrifuð á (t.d. dv, pressan, akureyrivikublad).

Ég tel mig vera tiltölulega meðvitaðan um þessi mál, kannski of, en mér finnst orðið erfiðara að passa upp á friðhelgi einkalífsins á Netinu (2.0?). Hvað finnst ykkur?

Ásókn í virkjanir á hálendi íslands og varnarbaráttan sem á sér stað til að sporna við þeirri þróun. Vörnin er að friðlýsa svæði en í leiðinni lokast oft fyrir eðlileg afnot þjóðarinnar af svæðinu. Inn í þetta spilast svo ýmsir sérhagsmunir. Hvort sem það eru “fyrirtæki” sem keyptu jarðir og setja lása á hlið eða “ferðaskrifstofur” sem þjónusta ákveðna skála, tjaldstæði eða ferðahópa skiptir í raun sáralitlu. Framsetningin er að verið sé að vernda en rökin fyrir verndarákvörðunum eru oft veik, engin, byggð á takmörkuðum upplýsingum eða þekkingu eða handahófskennd. Áherslurnar um samráð við hagsmunaaðila og aðila á svæðunum sem eiga í hlut virðast vera á undanhaldi. Skotgrafahernaður hefur einkennt umræðuna og alhæfingar um hópa og miklar yfirlýsingar um menn verið aðalumræðan.

Einnig er gert mikið úr því hver ferðamátinn er, gúmmí í dekkjum eða gúmmí undir gönguskóm, grasmótor eða sprengihreyfill. Í fljótu bragði virðist sú mismunun sem á sér staða milli ferðamáta vera fyrst og fremst til að skapa úlfúð meðal útivistarfólks og draga úr samstöðu. Hvað þetta snertir hefur tekist mjög vel upp. Eftir því sem áætlunin gengur lengra verður þó ljóst að skerðingin mun að lokum ganga yfir alla sem vilja njóta náttúrunnar upp á eigin spýtur.

Það gleymist að tilgangur náttúruverndarlaga er einnig að “auðvelda umgengni og kynni þjóðarinnar af náttúru landsins” (1.gr. nr.44/1999). Alveg eins og það má ekki gleyma þessum markmiðum í verndun náttúrunnar má ekki gleyma verndunarsjónarmiðunum þegar aðgengi og kynni eru höfð í huga. Flest þekkjum við úr eigin lífi sambærileg mál þar sem sætta þar tvö sjónarmið. Flestir ættu því að kannast við að lausn fæst ekki með því að fara út í öfgana í aðra hvora áttina heldur þarf að ná málamiðlun. Oft felst málamiðlun í því að allir séu ósáttir og enginn sáttur en geti samt staðið upp frá samningaborðinu. Ég held hins vegar að ef mismunandi útivistarhópar fara að ræða saman komi í ljós að markmiðin eru svipuð og vel hægt að koma til móts við flesta ef sjónarmið sátta eru ríkjandi.

Fyrst þarf að setja sér það markmið að ná sáttum um verndun og umgengni um náttúruna, mismunandi aðilar þurf að setja fram skýr markmið og röðstyðja ákvarðanir sínar á faglegan hátt. Byggt á slíkum forsendum er hægt að vinna sig upp úr skotgröfunum. Tiltrú þeirra sem tala máli útvistarfólks gagnvart stjórnvöldum er hverfandi eða lítil. Augljóst er að málflutningur og vinnubrögð allra aðila þurfa að breytast því það þarf nauðsynlega að ná sáttum um þetta mikilvæga mál annars bitnar það fyrst og fremst á náttúrunni.

Í júní fór svo að draga almennilega til tíðinda. Ég brá mér í sólarhrings”skrepp” westur til að steggja hann Nonna (12.6.2011) og tókst það með eindæmum vel, um það var gerð heimildarmynd sem sýnd var í brúðkaupinu þeirra. Þau brúðhjónin verðandi komu svo til okkar í júní og voru hjá okkur í Ásveginum meðan þau voru að undirbúa brúðkaupið og brasa. Þau gerðu reyndar vel og var brúðkaupið einstaklega fallegt og vel heppnað í alla staði. Veislustjórnin var auðvitað með eindæmum góð og þau tilkynntu í leiðinni að von væri á erfingja (codename: Baunin) í byrjun janúar 2012.

Sumarfríið byrjaði svo af alvöru í byrjun júlí, við lögðum land undir fót og gott betur þegar við fórum til Hollands að heimsækja Elvu, Jorrit og Magna Stein. Var það alveg ágætt ferðalag, tókum bílaleigubíl og vorum á hóteli nálægt bænum þar sem þau bjuggu þá. Við skoðuðum ýmislegt, m.a. dýragarðinn Burgers’ Zoo og fleira skemmtilegt. Á leiðinni heim komum við svo við í IKEA og versluðum stórustrákarúm handa Hartmanni og losnaði hann fljótlega upp úr því við rimlarúmið. Í lok júlí fórum við svo í heimsókn í Kelduneskot til Sveinu, Hákons, Elísabetar og Daníels og skemmtum okkur auðvitað frábærlega í góðum félagsskap enda komu þau Óli, Ingibjörg og Tinna með. Þess utan auðvitað kíktum við reglulega í Hrísateiginn allt árið. Í lok júlí kíkti mamma til okkar og við tókum góðan túristadag í Eyjafirði, Holtselsís, Smámunasafnið og fleira skemmtilegt. Enduðum í Flugsafninu þar sem Hartmann fékk að hjóla í lítilli flugvél og var það toppurinn á deginum hjá honum. Í byrjun ágústfórum svo á ættarmót hjá móðurætt Valdísar í Sælingsdal með “viðkomu” á Ísafirði og helgina eftir það fengum við hjólhýsi tengdó lánaðan í Deloitte Norð/Austur-útilegu í Heiðarbæ eina helgi.

Haustið tók svo við, alvara lífsins með leikskóla hjá Hartmanni, kennslu hjá Valdísi og miklu vinnuálagi hjá mér hjá Deloitte. Ofan á þetta venjulega bættist í vinnunni héldum við ráðstefnu um upplýsingaöryggi í Hörpunni fyrir sunnan, vorum með átak í gangi að gera okkur sýnilegri á markaði og ég fór í 10 daga vinnuferð til Bandaríkjanna. Í þeirri ferð fór ég til Boston (millilending), stoppaði í Houston, TX og var svo mest í Californiu og skoðaði mig lítillega um í Los Angeles. Auk þess að styrkja vefverslanir þá fékk ég mér Macbook Air 11″ með i7 og eitt Apple-TV upp á grínið. Haustið hvarf því eins og dögg fyrir sólu og maður vissi ekki af fyrr en það voru komin jól og áramót.

Blessunarlega tókst mér aðeins að hægja ferðinni í lok ársins. Í lok nóvember fórum við í fjölskyldumyndatöku til Auðuns Níelssonar sem tókst alveg frábærlega og við notuðum auðvitað myndir úr henni í jólakortin 2011. Hartmann var hinn rólegasti fram að jólum og tók pökkunum með jafnaðargeðinu sínu á aðfangadag en reif þá samt upp eins og fagmaður alla saman þetta árið, fékk slatta af kubbum, Brio-lestarteinum og fleira skemmtilegt. Heimilið fékk svo gagnlegar gjafir eins og þráðlausan sendi og blu-ray spilara. Á Þorláksmessu eignuðust svo Díana systir og Nonni “baunina“, litla sæta stelpu sem var 3.880gr og 52cm. Þau stóðu reyndar í þessu í Reykjavík þar sem Díana var búin að vera með háan blóðþrýsting og einkenni meðgöngueitrunar en það gekk allt vel og hratt fyrir sig og þau eyddu jólunum og áramótunum heima hjá mömmu í Barmahlíðinni. Á jóladag kíktum við í Hrísateiginn, annan í jólum í Hafnarstrætið og á  kíktum í heimsókn í Barmahlíðina þriðja dag jóla og komum svo heim aftur daginn eftir svo við rétt misstum af öllum snjónum (33cm) sem allt varð vitlaust út af í Reykjavík. Í desember 2009 náðum við sólarhringssnjó upp á 90cm en það var nú varla saga til næsta bæjar. Árið endaði svo með að við buðum þeim Hafnarstrætisbúum í gamlárspartí og fögnuðum nýja árinu með stæl.

Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir það liðna!

Við vorum frekar róleg í framkvæmdum á heimilinu en í apríl og maí endurnýjuðum við aðeins af húsgögnum og það kom loksins spegill á baðið (nú vantar bara klósettrúlluhaldarann og veggljós). Í lok árs fengum við svo hann Hólmstein smið til að laga fyrir okkur nokkra glugga og panta ný gler, þ.m.t. þessa þrjá hringlóttu í stofunni, eldhúsgluggann annan og gluggana inn í svefnherbergi hjá okkur sem allir voru gamlir (mixaðir) og nú er allt annað að sjá þetta og talsverður munur á hitastigi.

Við tókum svo sumarfríið með stæl, þó ýmis yfirvöld hafi gert sitt besta til að minnka fríið mitt en ég komt ekki alveg í það magn af sumarfríi sem ég ætlaði mér. Við kíktum suður í byrjun frísins hjá Valdísi og vorum hjá mömmu í u.þ.b. viku, versluðum okkur einn bíl svona til að hafa örugglega pláss fyrir allt draslið okkar og fórum svo aftur norður. Í júlí fórum við svo í talsverða ferð, byrjuðum á að fara Kjöl og á suðurlandið, vorum með bústað frá KÍ rétt hjá Hellu og gerðum út í nokkra daga þaðan, Steini og Bobba voru með okkur megnið af tímanm og við kíktum upp Fljótshlíðina, inn í Landmannalaugar, heimsóttum ættingja Valdísar á Laugavatni og á leiðinni til baka komum við við hjá Nafna (TNT) og Stínu í Grímsnesinu og fórum svo Kaldadal heim. Við kíktum svo í ágætt stopp í Kelduneskoti í lok sumarleyfisins og það er allt annað sjá nýja húsið en það gamla! Í ágúst fórum við svo aðra ferð suður og lögðumst í heimsóknir og m.a. stórskemmtilegt Rottugrill í Mosfellsbæ.

Haustið kom svo með hefðbundnum hætti, vinnuálagið hjá mér byrjaði reyndar seinna en ég hefði viljað og Hartmann byrjaði hjá nýjum dagforeldum (sú sem við byrjuðum hjá í janúar fór í barneignarleyfi) og gekk það miklu betur og heilsan hjá honum verið bara eins og best verður á kosið og ekkert vesen. Í lok svo að mér kennslu fyrir Opna háskólann aftur í október bæði á Akureyri og í Reykjavík og gekk það mjög vel enda að komast ágæt reynsla á þetta.

24. október lést svo hún amma mín, Ingibjörg “Lilla” Tryggvadóttir en hún var búin að glíma við lungnavandræði í nokkurn tíma. Í september lenti hún svo í að það féllu saman hryggjarliðir og svo fékk hún slæmt eintak af lungnabólgu og lág inni á lyflækningadeild FSA mest allan októbermánuð. Útförin fór svo fram föstudaginn 5. nóvember frá Akureyrarkirkju í einstaklega fallegu vetrarveðri.

Við ákváðum að vera bara þrjú heima um Jólin en vorum svo á Gamlárskvöld í Hrísateignum með Steina, Bobbu, Rögnu, Eddu Rós og Hrafnkeli Myrkva. Í lok ársins er Hartmann allur hinn sprækasti enda 20 mánaða og labbar, hleypur og klifrar eins og gengur og gerist. Það eru byrjuð að læðast út nokkur vel valin orð og spurning hvenær “skriðan” fer af stað. Næsta ár verður dálítið spennandi, þá byrjar hann á leikskóla og fer í fyrsta skiptið til útlanda en við enduðum árið með að panta flug til Hollands í byrjun júlí.

2010 var nú í heildina bara frekar meinlaust ár en samt með talsverðu viðvarandi álagi svo það verður að viðurkennast að ég fer dálítið þreyttur inn í árið 2011. Það er nú samt frekar líklegt að árið verði gott!